گفت : « اگر او نمرده ، پس هيچكس نمرده است . كار ما به - قوت خود باقى است و او كسى است كه شهرها را فتح خواهد كرد . » آنگاه به ياران خود وصيت كرد كه از عبد المؤمن پيروى كنند و او را پيشواى خود سازند و زمام كار بدست او بسپارند و در فرمانبردارى ازو بكوشند . ضمنا عبد المؤمن را به لقب « امير المؤمنين » ملقب ساخت . مهدى ، پس از اين وصيت درگذشت ، در حالى كه پنجاه و يك سال ، و بقول بعضى ، پنجاه و پنج سال عمر ، و بيست سال فرمانروائى كرده بود . عبد المؤمن به تين ملل بازگشت و در آنجا اقامت گزيد و با مردم به مهربانى رفتار كرد . مردى بخشنده و كريم بود . در جنگ‌ها هميشه پيشاپيش افراد خود بميدان ميرفت ، و در مواقع سختى نيز ثبات و استقامت نشان ميداد . چنين بود تا سال 528 هجرى قمرى كه لشگرى انبوه از اهالى جبل فراهم آورد و به تادله [ ( 1 ) ] رفت و قصد تصرف آن ناحيه را داشت . ولى اهالى تادله در برابر او ايستادگى كردند و به جنگ پرداختند . عبد المؤمن آنان را مقهور ساخت و تادله را گرفت و نواحى ديگر اطراف آن را نيز فتح كرد . همچنين در ساير نقاط جبال پيش

--> [ ( 1 ) ] - از جبال بربر در مغرب تلمسان و فاس ( لغتنامهء دهخدا )